Children see, children do.

           Nahiz eta tristea izan, bideo honetan ikusten den guztia errealitatea da. Interesgarria iruditu zait bideo hau jartzea, helduok umeen eredu garela ikusteko aukera ezin hobea eskaintzen baitu.

Guztiontzako hezkuntza !

El cazo de Lorenzo

Hitz simple  eta irudi dibertigarri batzuek bidez, bideo honen egileak desberdintasunak dituen ume baten egunerokotasuna kontatzen digu: umeak dituen zailtasunak, gaitasunak, gainditu behar dituen oztopoak... Nire ustez, honetan ez da beharrezkoa zerbait idaztea, bideoak dena esaten baitu. Horregatik, bideoa ikusi ondoren bakoitzak hausnartu dezan.

 Benetan aberasgarria da!

Amets egiteko, ez ditugu begiak behar.

Atzoko saioan edo klasean ikusmen zailtasunei buruz hitz egin genuen. Egia esan, ikusitako bideoaren ondoren ugariak dira gorputzean gelditzen zaizkizun sentsazioak. Nahiz eta ez ikusi, oso zoriontsu bizi ziren bertan agertzen ziren ume guztiak, eta askotan, kontrakoa uste dugu. Baina zoriontasun hori lortzeko gure laguntza beharrezkoa dute, horrela gizartearen parte sentituko direlako. Nire esperientziari dagokionez, ez ditut zailtasun hauek dituzten umeak hurbiletik ezagutu. Hala ere, ezagutzea gustatuko litzaidake, aberasgarria baita pertsona hauetatik ikastea; irakasten diezun bitartean haietatik asko ikasten duzu. 

Gaur egun, pertsona hauen egoera hobetu egin dela uste dut. Adibidez, nire eskolan eta institutuan pertsona hauentzat egokitutak zeuden instalazio guztiak eta gelan integrazioa asko sustatzen zuten. Kaletik ibiltzen naizenean, batez ere hirietan, ikusten dut hobekuntza handiak eman direla, adibidez, semaforoak soinuekin, botiketan dagoen "braille" alfabetoa... 

Youtuben ikusmen zailtasunak dituzten umeei buruzko bideoak ikusi ondoren, interesgarria iruditu zaidan bat harrapatu dut, ea zuei ere baliagarria zaizuen.

"Itsua naiz argien taupadei,

begietako itzalei,

itsua urdinaren zeruari eta eguzkiaren zuriari.

Baina ez nago ilun.

Sentitzean ikusten dut"

"Mi hermanito de la luna"

    

    Gaurko honetan, gelan ikusitako "Mi hermanito de la luna" buruzko film laburrari buruz hitz egingo dut. Ezer esan baino lehen, aipatu beharra daukat benetan arreta piztu didala hasiera hasieratik. Modu ulergarri batean azaltzen gaituzte hain txikia den ume autista baten mundua.

    

    2008. urte hasieran, Frantziako "Fondation Orange" harremanetan jarri zen autismo asoziazio ("Autistes dans la cité") batekin, asoziazioa honek laguntza eskatzen baitzuen fil labur bat zabaltzeko, "Mi hermanito de la luna". "Fondation Orange" bere blog-an jarri zuen filma eta izugarrizko harridura sortu zuen pertsona askorengan. Geroztik, fundazio honek mezu ugari jaso ditu autismoa daukaten ume ugariren familietatik. Beraz, ikus dezakegu film honek arrakasta handia izan duela.

    Frédéric Philibert, autismoa daukan ume baten aita da. Horregatik, ahaztezinak diren marrazki bizidun hauek sortu ditu, non bertan, neska batek bere inpresioak azaltzen ditu bere anai autistari buruz. Neska honek modu sinple eta argi batean azaltzen digu zergatik bere anaia ez den beste haurrak bezalakoa eta hau guztia nola bizitzen duen kontatzen digu. Aipatzekoa da film labur honek "Gran Premio" eta "Premio del Público" sariak jaso zituela Handica- Apicil jaialdian, 2007an. 

    Zuzendariak baino hobe inork ezin gaitu eman film labur honen azalpena, Frédéric Philibert:

"Cuando nos enteramos de que nuestro hijo tenía un problema, un pediatra nos mandó a un centro especializado en psicología donde nos aconsejaron iniciar, como padres, un proceso de psicoanálisis. Pero no quedamos convencidos y empezamos a buscar otras soluciones como la atención hospitalaria y un programa adaptado en domicilio. Paralelamente, hemos decidido crear y realizar una película familiar que nos ha dado la posibilidad de contar nuestra historia y hablar del autismo de manera sencilla. Esta película se dirige a todos: familiares, profesionales, las personas que no conocen el autismo, los que se compadecen de nosotros y los que nos juzgan, y a las personas que pueden llegar a descubrir e interesarse por este trastorno. 

Es su hermana mayor la que pone la voz en off en el corto. Como conoce muy bien a su hermanito, pudo, con sus propias palabras, conservar su espontaneidad y transmitir un mensaje claro, comprensible y poético. Las anécdotas están sacadas de su vida real, así como los momentos difíciles tanto para el niño como para nosotros.

Sin embargo, el humor siempre está presente, lo que facilita tener perspectiva. Queríamos mostrar gráficamente el aislamiento de nuestro hijo, que vive a nuestro lado, pero jamás verdaderamente con nosotros, como en una burbuja. Y a pesar de todo, no queríamos transmitir un mensaje que fuera triste, por ello nuestro hijo se sitúa en una burbuja de luz que puede ampliarse cuando su hermana consigue ponerse en contacto con él. No es un juicio o una toma de posición, sino que con la realización de este corto tratamos de comprender a este pequeño y de explicar su vida tan próxima de nosotros. Queríamos hacer un corto sensible y sincero sobre un hermano diferente y la relación que tiene con su hermana".

     Bukatzeko, esan beharra daukat, neri behintzat, horrelako bideoak autismoen mundua hobeto ezagutzen laguntzen didatela. Baita pertsona hauek hobeto ulertzen ere.  Guzti honek aldatu egiten zaitu pertsona bezala, hau da, zure pentsamenduak aldatzen dira pertsona hauekiko. Adibidez, ezer ez dakizunean "zergatik egiten du hori?" galdetuko diozu zure buruari, baina mundu handi horri buruz zerbait dakizunean, ulertu egiten dituzu ume hauen jokabideak eta jarrerak. Pertsona bezala aldatu egiten zaituela esaterakoan, ez dut esan nahi zure jokabideak eta jarrerak aldatzen dituzula, baizik eta esan bezala, zure pentsamenduak aldatu egiten direla. Bideoa ikusi ondoren autismoari buruz gehiago dakizu, gainera, honetan, haur txiki batek oso modu argian azaltzen du guztia. Azken finean, egoera erreal bat entzutea hoberena da edozer ulertzeko edo ikasteko.

For the birds

      “For the birds” film laburra ikusi ondoren, argi eta garbi gelditzen zaigu zein den egileak igorri nahi duen mezua. Hasieran, berdinak diren txori txikiak desberdina den eta handiagoa den txori bat baztertu egiten dute. Baina azkenean, egoera txarrean amaitzen direnak txori txikiak dira, beste txoriaz irri egin duten hauek. Horrela bada, badakigu gaur egun bazterketa ez dela desagertu eta askotan nahigabe egiten dugula, ohartu gabe. Baina azken finean, guztiok desberdinak gara, beraz, zergatik baztertu desberdina den pertsona bat gu guztiok berdinak ez bagara? Aurrerapauso handiak egin behar ditugu oraindik ere guztion burutatik bazterketa hitza desagertzeko.